MİCİNGİRT KÖYÜ

MİCİNGİRT KÖYÜ

MİCİNGİRT RESİMLERİ TIKLAYINIZ

Bir Zamanlar

Bir zamanlar hep bir evde daha samimi, daha yakın yaşardık. Birlikte oturur nasırlara dokunur, höllük tozu ile yürekler ısıtırdık. Tek katlı, yere yakın taştan evlerimiz; toprak güveçlerimiz, içine bozulmasın diye kışa beş kala kartol doldurduğumuz kuyularımız vardı. Ciritlerimiz, at yarışlarımız, teneke saksılarımız vardı; anamın toprağa, dallara, yapraklara dokunan… “Organik-hormon” sözü lügatimize girmemişti. Tırnaklarımızın arasında toprak kalırdı; mikrop barındırmayan semiz toprak. Yapı malzemelerimiz taş, toprak, kireç, kavak, çam ve bir de taş ustaları amcalar vardı… Yiğit lakabıyla anılır ya: Kel Halis, Sarı Ömer, Fadime’nin Mehemmed’i, Züfer dayının Dursun’u ve Yaşar’ı, Leventlerin Abubekir’i köyün hamarat taş ustalarıydı. Ölenlerin mekânı cennet olsun.

Ha bir de Mıstı dayı vardı; boyu enine yakın, sevimli, çalışkan ve bir o kadar da esprili. Neredeyse tümü yaşamlarını taş örerek ve taş kırarak sürdürürlerdi köyde; taşlar şimşire dönerdi. Sıvacılarımız vardı çamurla samanı karıştırıp odalarımızı sıvayan; Dik Ahmet ve Memi lakaplı Ahmet ve Mehmet kardeşler… Davarlarımız vardı yününden kazak örülen; öküzlerimiz taşırdı tezekleri, meşeden odunları, tarladan çifti çubuğu… Şimdi ne öküz var ne de davar köylerimizde. Kel Halis’in sal ile döşediği ahırlarımız vardı; koyun, at, eşek, tavuk ve güvercinlerin bulunduğu. Besi sorun değildi; dağlarda, yaylalarda otlatırdık. Arada ziyankârlıklar olur, başkalarının çayırlarını otlatırdık. Muhtar, azalar ve köy korucuları ceza keserlerdi. Döverlerdi korucular; söyleyemezdik babalarımıza çünkü suçluyduk ve bir dayak da onlardan yemek söz konusuydu.

Kuzularımız vardı otlattığım; koruğa gün vurunca emzirmeye getirirdim Toptaş’tan, Çermesu’dan… Anam onlarca iş arasında kuşluk vakti yüzlerce koyunu sağıp, Halis Usta’nın el yordamıyla sacdan yaptığı küleğine doldurup bana taşıtırdı… Ben hep kalaylı bakır sitillere koyduğu sütün sabah kapaklanıp kaldırıldığı, üzerine toz şeker serptiği sütlaçları yerdik. İçemediğimiz süt; tereyağı, çiçil peynir, yağlı peynir, yoğurt ve ayran olurdu.

Keçileri, koyunları, inekleri her sabah nahıra katmak, sabahın köründe uyanmak zordu; ama dönüşü muhteşemdi. Sabah kahvaltısı; göğ peynir, tereyağı, lavaş ekmek, fetir ve keteyle kurulan o sofra, günün en iştah açıcı ve sevindiğim anlarıydı. Mevlitlerde cami minaresinden Bekçi Hakkı Dayı’nın “Herkes kaşığını alsın, falan adamın düğünü var, yemeğe gelsin!” çığlığı ve benim kaşığı alıp koşanları görünce çaktırmadan kalabalığa karışıp meyveli aşa dalışımı unutamıyorum. Herkes ölüde, düğünde, bayramda tek yürekti… İşte bunları kaybettikten sonra şimdi anlıyorum ki kültürümüzden ve geçmişimizden çok şey yitirdik.

Hele yazları Şeremet’e tapanlık, sakavellik kesmek için iki tekerli öküz arabasıyla yolculuk var ya; tam bir etkinlikti. Belki lüks taksimiz, zengin sofralarımız yoktu ama asil, bazen asi, mağrur ve vakur bir civanmertlik hâkimdi köylülerin yüreğinde. Kenan Evren darbe yapınca babamın muhtarlığı seçimsiz uzadı ve anama rahat yoktu… Bizim ev adeta aşevi, misafir odası ve otel; anam da gönüllü aşçısıydı.

Gaz lambalarımız vardı; 7 numarayı eve, 14 numarayı misafir odasına asardık. Gaz litre işi ölçüyle verilirdi çünkü Cum Baba, “Benzin vardı da ben mi içtim?” deyip resti çekmişti… Camışlarımız vardı, köylülerin camışlarıyla dövüştürürdük; sonra ayırt etmek ne mümkün!

Yemeklerimizi yer sofrasında yer; düğünlerimizi büyük ahırlarda Murat Çobanoğlu, Şeref Taşlıova, Aşık Reyhani, Mevlüt İhsani ozanlarımızla taçlandırırdık. Harman zamanı yıldızların altında, bir kilim üzerinde, olmazsa kuru toprakta hasadı ve harmanı sahipsiz atlardan, ineklerden, öküzlerden korumak için yatardık abimle ve kayan yıldızları sayardık beraber… Buğday teçleri yastığımız, harmanın önü arkası topraktı. Bu yüzden “stres” sözcüğünü bilmezdik; toprak gibi temiz, taş gibi sağlamdı ufkumuz.

Anam sürekli çalışıyor, geziyor, yoruluyordu köyün ağır işlerinde... Hasta, tansiyon sözünü hiç duymamıştım ta ki şehre gelene kadar. Şimdi tansiyon, kilo, şeker; her ne hastalık varsa yol arkadaşı oldu anamın… Nakış işlemeli seccadelerimiz vardı etamin bezinden. Anam dört oğlunu ve iki kızını tezeklerin, samanların içinde hem çalışarak hem de bizi çalıştırarak pak, helal sütüyle beslerdi... Arada bana “Seni okutmayacağım, beraber kartol pişirip ezip yeriz,” deyince gözlerim ateş kesilir, küser ve iştahım gider, sofrayı terk ederdim. Hoş, çok da güzel kartol ezmesi yapardı; lezzetli baharatlarla, tereyağıyla.

Amcalarım vardı çınar gibi ve hepsinin ayrı bir hikâyesi vardı. İçlerinde en sosyal olan ve renkli kişiliğiyle köylülerin sevdiği Behsat amcam beni sever ve “Gel hele dımbılo,” derdi, ne demekse… Bir de H. Hedis amcam vardı; köyde kıt imkânlarla su değirmeni inşa eden, silah tamiri yapan… Köyün Sakıp Ağa’sıydı; kıtlık zamanlarında buğday, un, saman satar; parası olmayana “Bir sonraki hasat zamanı getir,” derdi. Sözü fazla uzatmadan ölen tüm köylülere rahmet diliyor, şiirlerle sizi baş başa bırakıyorum.

Micingirt’e Götürün

Gitmek istiyorum olmaz demeyin
O gün beni Micingirt’e götürün
Belki iyi gelir esirgemeyin
O gün beni Micingirt’e götürün

Ekmeği bereket suları serttir
Kerem gibi yanık ıstırap derttir
Yiğittir insanı dürüsttür merttir
O gün beni Micingirt’e götürün

Götürün yavrular sorduğu yere
Kuşluğun koruğa vurduğu yere
Götürün ömrümün vardığı yere
O gün beni Micingirt’e götürün

Yüküm hep fırtına sözlerim fasıl
Sonsuzluk koyuna varmaksa asıl
Nasıl anlatayım bilmem ki nasıl
O gün beni Micingirt’e götürün

Gurbetten sılayı görmek ne güzel
Ne güzel vuslata varmak ne güzel
Ruhunu sılada vermek ne güzel
O gün beni Micingirt’e götürün

Halı kilim keçe yürek sanatı
Öküzü ineği ve rahvan atı
Toprak bacalara kar saltanatı
O gün beni Micingirt’e götürün

Götürün aklımın erdiği yere
Anamın tahılı serdiği yere
Götürün verenin verdiği yere
O gün beni Micingirt’e götürün

Otuz sene oldu köyümden ayrı
Şiir biriktirdim hüznümden gayri
Hicran bırakıyor uzaktan seyri
O gün beni Micingirt’e götürün

Hayali bir mezar bir ümit beyim
Belki de ordadır ölüm meleğim
Beyhude bir teklif son bir dileğim
O gün beni Micingirt’e götürün

Maksutçuk İslamsor Saat’ta durun
Hacıgazı merhum bir selam verin
Geçin değirmene biraz oturun
O gün beni Micingirt’e götürün

Götürün kundağım sardığı yere
Babamın elli yıl durduğu yere
Götürün kalbimin yorduğu yere
O gün beni Micingirt’e götürün

Susuşun çığlığı hecelere bak
Isıtmıyor artık beni bu toprak
Ateşten asfaltlar ben yalınayak
O gün beni Micingirt’e götürün

Götürün zıgava yıkayın derim
Harsıntap tenhadır ıssız severim
Ağbaba’ya rüzgâr olur eserim
O gün beni Micingirt’e götürün

Türkmen’im Türk benim Çerkez Kürt benim
Unutulmuş sevda anayurt benim
Niğbolu Malazgirt Micingirt benim
O gün beni Micingirt’e götürün

Gözyaşım hasretim baharım kışım
Bağrımın sesidir götür deyişim
Micingirt’e kaldı gülümseyişim
O gün beni Micingirt’e götürün

Ömer Ekinci Micingirt

Şehitti Osman

Henüz otuz beşe daha var derken
Yakıldı ağıtlar ısındı sular
Düğünden mateme şafak sökerken
Yürek yangınları yetim duygular

Aylardan Regaip saflar upuzun
Ne varsa terk etti gitti sonsuzun
Bize bir Fatiha gam keder hüzün
Beynimi zonklattı gurbet ve mezar

Üç kuzucuk öksüz yan Micingirt yan
Tarla ve traktör şehitti Osman
Alev gözyaşları kaynayan kazan
Bu defa çok ağır hüzünlü bahar

Bahardan ziyade şehit hem bu ya
Küçücük Hasbi’si bağırdı duya
Dediler ses vermez yatmış uykuya
Eve döndü mahzun solgun sitemkâr

Yavrulara döndüm bakışları gam
Ağu yudumlandı başka yazamam
Kahrım büyük kader böyle gün tamam
Velhasıl bu defa büyük şivan var
__________________________________
Osman hakka yürüdü ve üç yavru bıraktı / Mart 2018

Ömer Ekinci Micingirt

Köye Doğru

Ölürsem hasretle sıladan ırak
Yüzümü çevirin o köye doğru
Sonsuzluk kapısı ola son durak
Özümü çevirin o köye doğru

Hasret türküleri alev ataştan
Gurbet sancıları başladı baştan
Ağır zemheriyim baharsız kıştan
Sızımı çevirin o köye doğru

Mevsimler bozuldu kış fark etmedi
Topladım çıkardım yaş fark etmedi
Dilim ahuzar da boş fark etmedi
Sözümü çevirin o köye doğru

Asfaltlar hernikte boşluk sürüyor
Bu kentin sapanı kışlık sürüyor
İçimde sızılı hoşluk sürüyor
Hazzımı çevirin o köye doğru

Mısralar belki de bir batık gemi
Nerede amcalar âh efendemi
Ruhum bedenimi hüznüm gölgemi
İzimi çevirin o köye doğru

Sığırcıklar sular baharın teni
Köyüm türküleri ıslatır beni
Kalesi kümbeti Toptaş geveni
Gözümü çevirin o köye doğru

Yıkılmış umutlar vaazlarında
Üşürüm şiirin enkazlarında
Temiz vicdanların niyazlarında
Yüzümü çevirin o köye doğru

Beşikten mezara ne varsa yalan
Kalp ehlidir günahına ağlayan
Bir hüzünlü resim geriye kalan
Dizimi çevirin o köye doğru

Micingirt bir nefes hasreti uzun
Sessiz dokunuşlar vurur her güzün
Şiirle vâ’z ettim gece gündüzün
Va’zımı çevirin o köye doğru

Ömer Ekinci Micingirt

Gurbette Ölüm

Şu gurbette ölüm ne kadar acı
O anki hissiyat dağı çınlatır
Çehremi sarıyor duygu kıskacı
Gâh siyah kuşatır gâh aydınlatır

Bir garip insancık aşılmaz diyar
Her taraf sırf tümsek başlar fırtına
Geceye dağılır bendeki efkâr
Dur fani yazılır dağın sırtına

Şimdi zamanı mı söyle be adam
Geriye dönülmez susmuş besbelli
Gözleri gözümde duymuyor madem
Sıkıca tutayım elimde eli

Ömer Ekinci Micingirt

Unutamadım

Toptaş’a uyanıyorum
soğanlı’nın elleri göğsümde
kar kuşanıyorum
sıcacık tezek gibi

Moskof kasketini düşürmüş
şehitlerden kaçarken
ve ben kabir başında

Ah fatma kadın
seni hiç unutamadım
bir de nene hatunu

Rüyalarım şehit sessizliği
mısralarım yetim
çığlığı

Siz bena bakmayın
gün hep müşkül
ben hep yalınız

Ömer Ekinci Micingirt

Yol Boyunca

Gurbet elden ıssız dağın başına
Kaçar iken yol boyunca ağladım
Düşmüşüm ben virâneler düşüne
Duçar iken yol boyunca ağladım

Mor tepeler sessizliğe açılır
Türlü türlü vakitlere geçilir
Yaş ekilir hüzünlerim biçilir
Biçer iken yol boyunca ağladım

Yağmur bile mutsuzluğa yağıyor
Rüyalarım delik-deşik boğuyor
Gün düşerken yenileri doğuyor
Geçer iken yol boyunca ağladım

Tek tesellim şiirlerim felekten
Özlemlerim geçirilir elekten
Hasret sarar pişirir hep yürekten
Naçar iken yol boyunca ağladım

Ninemi aradım yüzünde peçe
Köy ile mezarlık girmiş iç içe
Cemreler üşütür Micingirt göçe
Göçer iken yol boyunca ağladım

Ömer Ekinci Micingirt

Ömer’le

Mısra eker Ekinci, satır ıslanmış terle
Micingirt sağ yanımda, koşuyorum Ömer’le
Pusulamız yâr ise, aşka ihânet niye
Beni “ben”le yıkadım, ilhâmı köpüklerle

Ömer Ekinci Micingirt

Zigav Ağlamaklı

Rüyalar tekkesinde
Ot kokan hüzünleri biriktirip solgun ışıklarla
Dolaşırım bucak bucak paslı düşüncelerimle
Hasret tufanına fırlatıyorum, yaş eliyorum
Micingirt ben ve uzun saplı kırık dirgen
Issız ve yorgun harmanlar, sessiz ve yapayalnız.

Aradıklarım hiçbir yerde, tuş oluyorum
Meçhule koşuyorum zihnim kan çanağı
Taşlar garip, zigav ağlamaklı...
Renk ölü, ses maşat, yoruldum
Sarsık ve acılıdır hayallerim
Temaşa eder her giden yabancı
Cinni mağaradan aşağı kar yüzlü dereleri.

Harmanı düşünüyorum, yağız atları
Kuzeyin ışıkları geceme esaret, köyü meşeliyorum
Suların şırıltısı sessizliğe vurunca
Koyu bir sızı sarar zâr zâr bahtsız yürekleri
Ne kadar da fark ettirmesek de
Müthiş bir duygu taş duvarlar
Viran olan bir mâzi ve öldürülmüş eski evler...
Çatılar tutuyor, perdeliyor nasırlı elleri, toprak bacaları.

Günü düşünüyorum yılmadan
Sıcak bir cadde duygusunu yitirmiş yığınlarla
Kehkeşan içinde yazdıkça ürperirken
Doğunun çocuklarını, cinni mağaraları
Dünü şişeliyorum, kulak kesiliyorum ninemin ninni edebiyatına
Yankılanıyor zigav’ın dere, Akbaba’nın gerdanından
Hüznüm aysbergler gibi.

Soğuğu düşünüyorum ağızlara dokunan
Hamiyetperverliğin renkli keçelerde nakışlarını
Fırınsız sobalarda fokurdayan banyo kazanlarını
Yanık sinemanın keşişini... Dolup boşalıyorum
Oğuzlardan türküler yanık ağızdan
Duygular enkaz, amcalar yok, bir nesil kayıp
Zaman dar, dünya geniş, gece zifiri karanlık
Kümbet ayrı bir hendese.

Patates yüzlü utangaç küçük çobanları
Bozuk trenleri, yaylaları, ormanları
Sonu köşeliyorum ve gün bitiyor...
Çocuklar benden kaçıyordu "Şeherli gelmiş şeherli!" nidâlarıyla
Gel de ağlama...
Tıpkı dağılmış bir tesbih misali, imamesi kayıp
Savrulmuştuk baş döndüren zamanın akışında.

Sus biçare divane, diyordum
Mevsimin sonu, kimse ses vermiyordu
Bir ara bir ses duyar gibi yosun serinliğinde
Bu yerde ilham da yoktu duyguda
Hem yeri mi şiir yazmanın şimdi?
Hasretin katılığında boğuluyorum.

“Koruğa güneş vurunca kuzuları getir”
İşte bu cümle
Derinden sarsıyor tüm hatırları
Gamda ıslanıyor, kederde yıkanıyordum.
Ne zaman yeni bir bahar,
Ne zaman Micingirt,
Ne zaman?..

Ömer Ekinci Micingirt

Aşağı Micingirt

Şeremet içimde bir aci hüzün
Selahattin çayırı gobut şorak adalar hani
Hani Micingirt beni bir gün arayacaktın
Ne Apponun torunları tanır ne de Selim
Çok efkârlıyım Micingirt çok

Soğanlı yaylasında ayran içtin mi arkadaş
Yalınayak karakış Akbaba’da koyun güttün mü
Zigavi, Karaköse’nin karlı dağlarını
Süzdün mü kale’nin üstünden
Ya tarih kokan mağaralarda kümbette
Ceneviz’i Saltuk’luyu Osmanlı’yı

Micingirt suskun Selçuklu’dan beri suskun
Kalesi kümbeti tarihiyle suskun
Mezar olacak mı son demime açıp kucağını
Günbatımı da siz hiç Semih’i Appo’yu
Hacı emmimi düşündünüz mü
Kabristanın soğuk kalbinde

Zigav bir başka akıyormuş Aras’a doğru
Kanni, Haydarkomi Arabayolu sizden ne haber
Cengemağara sen ne dersin kartol haşladığım çaynikle
Şimdi ne Hakkı dayı ne Emihan amca nede tüccar İhsan dayı

Değirmenler yetim Hacı Fikret yok Hacı Hadis yok
Ne Bursa’da ararım artık ne de hayal kurarım
Buluşuruz belki esrarlı melodiyle mezarın öte kıyısında

Yukarı Micingirt’i düşledim kar ortasında milliye dökülüp
Topkaya’yı İslamsor’la beraber Altınbulak
Matem eser yüreğim amcalar yok
Köylüler yok hasret çile yalnızlık
Çermesu karataş keklikler ağlez kurunlar

Hey Micingirt hey koca çınar sen yadigâr
Sen tarihsin tarih kokan yamaçlarınla
Özlediğimsin sevdalımsın
Ve ben başka hasretteyim bambaşka hasret
Bir diyâr-i vatanda ve çok uzaklarda…

Ömer Ekinci Micingirt

Micingirt

Mevsimler başıboş paslı saatler
Ve derin ıstırap verdi Micingirt
Aklıma her lahza geliyor yer yer
Amansız hasrete sardı Micingirt

Hacı Behzat emmim bahtına küsmüş
Hanımı dert yükü sararmış susmuş
Titriyor elleri yorgunluk basmış
Yürekten bakışıp durdu Micingirt

Haci Hadis amcam özledim seni
Ne değirmen kaldı nede kefeni
Appoyu düşündüm sus dedi fâni
Bu gurbetlik beni yordu Micingirt

Babam muhtar oldu hizmete koştu
Hizmet nimet deyip yollara düştü
Bursa’ya gelince yandı tutuştu
Hicrandı ayrılık zordu Micingirt

Çatlıyor yüreğim ataş köz nârda
Köylüleri gördüm geçen sahurda
Duygularım harap düşlerim hurda
Hasretlik bir devri vurdu Micingirt

Ömer’in şiiri ozanın sazı
Ne kışı yaşıyor ne sever yazı
Oğlu imam olmuş yok Hacı Gazi
Nerde Hacı Gazi sordu Micingirt

Sarıkamış ilçem Micingirt köyüm
Ovalar akrabam mevsimler dayım
Çok özledim dostlar kınama beyim
Her dağın bir adı vardı Micingirt

Amme Hafız amca efsunlu sesi
Bilal’den yadigâr onun bestesi
Okur büyülerdi bütün herkesi
Kalp gözü açıktı nurdu Micingirt

Bu deli gönlümün son sedasıdır
Hasreti figanı ve sevdasıdır
Micingirt vefanın ifadesidir
Yarama kaplanan kordu Micingirt

Tarihtir Micingirt tarih kalesi
Evelik kuşburnu yemlik lalesi
Bir gece rastladı ayı balası
Yankısı şafağı yardı Micingirt

Soğanlı yaylası meşe çıralı
Şehitler dizili sıra sıralı
Esker emmim geldi bağrı yaralı
Yorgun ayrılıklar ördü Micingirt

Ömer’im anladım bu dünya fâni
Köylüler toplandı herkes yabani
Sokaklar ahbaplar tanımaz beni
Gurbetin gözleri kördü Micingirt

Ömer Ekinci Micingirt

---------------------------------

Micingirt

Gurbet harında piştim
Gülmeyin hem deliyim
Çermesu’da yetiştim
Gam tüter çıralıyım

Hasret vakti uyandım
Biran Micingirt sandım
Sarsıldım ve dayandım
Nerdeydim nereliyim

Meltem esti serinden
Beste beste derinden
Korkar oldum yarından
Aslında yaralıyım

Köy kokuna kurbanım
Feda olsun bu canım
Matem tüter her yanım
Yas tuttum karalıyım

Düşündükçe yutkundum
Yutkundukça yutkundum
Uzaktan dua sundum
Yoksam da oralıyım

Köylülerim haz ettim
Duygulandım naz ettim
Ve derdimi arz ettim
Köyümün moraliyim

Mezarlar arşa değdi
Hüzün sesi O ney’di
Ağladım başın eğdi
En başta sıralıyım

Ömer Ekinci Micingirt

Micingirt’te Uyandım

Micingirt’te uyandım
Ve kamet kulağımda

Kimler yok ki yanımda
Tâze temiz dünyamda
Babama müjde gitti
Ben ikinci beyitti

Babam sevindi tabi
Bir ben vardım bir abi
Şükür dedi ya rabbim
Biraz somurttu abim

Haksız değildi ama
Pabuç atıldı dama
Bir yıl sonra doğmuştuk
İki oğul olmuştuk

Mehmet Taşkın üç olduk
Fatihle bir kaç olduk
Ve Melike Emine
Annem oldu nur nine

Gelin dedi evlatlar
Eşref-i nasihatler
Duamla sizinleyim
Kalp gözüyle dinleyin

Hak yolunu tutalım
Yaratana tapalım
Defter soldan gelmesin
Şeytan bize gülmesin

Biz dinleriz babayı
Atayı akrabayı
Çakmak gibi bakıştık
Hak yolunda anlaştık
Hedef kutlu ağlaştık

Ve sözümüz söz dedik
Dere tepe düz dedik
Baba harçlığı verdi
Derken kader ayırdı

Çoluk çocuk çoğaldık
Vatan boyu dağıldık
Buluşmamız bayramdan
Tâ bayrama değildir
Buna babam kefildir

İki bayram tatil yaz
Rengârenk niyaz vaaz
Düğün sünnet ve yasta
Hem Bursa’da hem Kars’ta
Toplanırız pür edep
Buna büyükler sebep

Eski günler yâdlanır
Bakışlar kanatlanır
Annemin tatlıları
Ve ağızlar tatlanır

Bu devran hep sürüyor
Sevinç ârşa yürüyor
Edep erkan şükür var
Pehlivan bir babam var
Duâ edip duruyor
Mevla’m bizi koruyor

İşte dostlar ben buyum
Babamdan kaldı huyum
Ben bir hiçim ben neyim
Biraz balçık ve suyum
Eğer adam olursam
Ve haddimi bilirsem
Halifeyim ben beyim

Bu sırlı imtihanda
Onurlu imtihanda
Gafletten uyanalım
Takvaya boyanalım

Buyurdu yüce nebi
Varlığımın sebebi
Sürünsün de sürünsün
Aman Allah’ım aman
Oyun zordur zor oyun
Reçeteyi okuyun

Dava ağır yol uzun
Düşündük uzun uzun
Baba miraca durdu
O ne müthiş huzurdu
Celâllendi buyurdu
Şahlandırın bu yurdu

Sonsuzluk bestesiyle
Babalık güftesiyle
Çoluk çomak çoğaldık
Vatan boyu dağıldık
Emri haktır ne derim
Böyle yazmış kaderim

Micingirt’te uyandım
Ve kamet kulağımda

Ömer Ekinci Micingirt

Micingirt’ten Ötürü

Ruhumu fetheyleyen sevda aşkın her türü
Şiirler sarmaladı Micingirt’ten ötürü
Yaralı bülbül gibi koş diyardan diyara
Al beni de rıhtıma toptan hepten götürü
Şiirler sarmaladı Micingirt’ten ötürü

Yeşil mavi pembe mor,şifa anı kasvet dert
Beynimde uğultusu yanık şarkım Micingirt
Kale kümbet mıhlanmış benzer ulu çınara
Tarih şahit pek cömert şu Micingirt mertten mert
Beynimde uğultusu yanık şarkım Micingirt

Ömer Ekinci Micingirt

Uyan Micingirt

Sahte sâmimiyet renklerimi yer,
Aklıma hükmedip gel sırtıma bin.
Zorlu serüveni yazmaksa hüner,
Yazıyorum işte, avun ve sevin.

Ensemizde tufan ki inancım tüm,
Tenhâ vakitlere yaptığım yorum.
Merhametsiz vehim acı tebessüm,
Düşündüm kendimce ne bekliyorum.

Neslin ruhunu gör sokağa bak ta;
Mantık alev alev ben gibi haydût!
İzzet ayakaltı, zillet tabakta,
Bozmuşuz âhengi her bir köşe put.

Ben benden kaçarım gölgem sağımda,
İfâdem pek bozuk cürmeder her an.
Ve aşktan habersiz, aşk dudağımda,
Korkarım vuslatım bugünden virân.

Milletçe el ele gelin beraber,
Bismillâh yazalım hemen her yana.
Çile bürünelim gözyaşı yer yer,
Ezelden ebede bütün cihâna.

Rüya mı benim ki anlat gel hele
Enkazı anlatmaz derin vaazlar
Milli bir ruh gerek, darb-ı mesele
Yobaz der yaftalar gider gammazlar

Yüreğimle yazdım, biraz acele,
Geçmişle iç içe çok sözlerim var.
Uyuma Micingirt, uyan kalk hele;
Semâvi ülkeye esiyor rüzgâr!

Ömer Ekinci Micingirt

Köylüler

Nerdeyiz köylüler ne oldu bize
Ayrılık vurgunu vurdu köylüler
Derdimden bir buket vereyim size
Yavrular köyümü sordu köylüler

Hacı Celal vardı tuğrası hayır
Çeşmeler akıttı cennetten nehir
Hacı Gazi köyde keserdi mehir
Düğünde baş barı kurdu köylüler

Hacı Ahmet yapmış kışlalarda ün
Altınları sebil döküldü güğüm
Dedem Hüsamettin gülmüştü o gün
Hacı Behsattada vardı köylüler

Serdar Efendi var köyün üstünde
Dedem Zeki Sifil baytar aslında
İbo dayı vardı eli bastonda
Şeremetti onun yurdu köylüler

Hırlak Celal nerde gönlü pehlivan
Yediği ekmekle bir kuru soğan
Yokluk kaderiydi ekmeği yağan
Liste yaptım ölüm derdi köyüler

Hakkı dayı bekçi gördüm sadakat
Biçerdi çayırı kalmazdı takat
Kanlıda çobana atmıştı tokat
Çoban onu yere serdi köylüler

Mucip Hacı Hedis icattı işi
Doluydu ambarı kaynardı aşı
Birde vardı Hacı Ömer onbaşı
Ölünce mezarı nurdu köylüler

Semih civan Semih göçtü bırakıp
Anası kör oldu ağlayıp bakıp
Köye figan düştü sineler yakıp
Bize de gurbetlik zordu köylüler

Kula Memmet hasta bakışı hüzün
Cinolardan Habib yatalak hazin
Köylüler çok dertli bir gidin gezin
Gönlüme gam keder girdi köylüler

Ölmüş Hasbi Amcam izi silinmez
Şeremette Mevlüt dayı görünmez
Ölüm zor gurbette mertçe ölünmez
Rüyamda mezarım dardı köylüler

Zevki sefa yoktur ahır zamanda
Hacı Fikret Ömer aynı mekânda
Yetimleri ağlar yaşlar sahanda
İki köye acı verdi köylüler

Dedem Hacı Sadi ninem Hatice
Öldüler birçoğu ağlar Netice
Ne buğdayda tat var ne bakar tece
Son durak mezarda durdu köylüler

Cinolar Nadolar Leventler selam
Baharlar Işıklar hepsi vesselam
Düğünde ölümde hep birlik olam
Şeytan nifak sokar gördü köylüler

Hacı Coşkun muhtar bıraktı izler
Toplandı ahali yaşlandı gözler
Köylü helallaştı duaydı sözler
Peşimizden bakıp durdu köylüler

İsmail Ekinci taşa yaslandı
Nazim dayı bakıp yaman hislendi
Anam helalleşti teyzem seslendi
Dönüp son kez selam verdi köylüler

Bu şiir değildir hasret ızdırap
Görürüm inşallah köyüme varıp
Mahşerde buluştur günahsız ya Rab
Gönlüme bir sevinç sardı köylüler

Köylülerime saygı ve hürmetlerimi sunar ölenlere rahmet kalanlara sıhhat
ve afiyet dilerim...

Ömer Ekinci Micingirt

O Şehir

En mutlu günlerim geçmiş dağlarda,
Şimdi yamaçları mahzun ney sesi.
Hayat yumağını sardım ard arda,
Yaklaştım o şehre gördüm herkesi.

Uyan emmi uyan, uyan kalk hele,
Semavi ülkenin kalk kucağından.
Ver elin öpeyim biraz acele,
Ne zaman ayrıldın ev ocağından?

Her yatan yolcuyu taşlara sordum,
Geçmişle iç içe öyle bir gece.
Bu yeşil armoni yarış diyordum,
Ne bir yarış vardı nede derece.

Mecnunun çığlığı geldi derinden,
Kendimle baş başa içimde tufan…
Mezara taşınmış evler yerinden,
Bu hasret boğacak zannettim o an.

28.10.08 Bursa

Köyüme gittiğimde herkesi mezarda buldum...

Ömer Ekinci Micingirt

--------------------------------------------------

Aras’tan Hazar’a

Çok uzak ve amansız,
Vardım sılaya vardım.
Hasret sardı zamansız,
Döndüm döndüm yalvardım.

Köyüm hüzün,ben sarsık,
Hasret güftesiz artık!
İklim değişir sık sık,
Güz gibiyim sarardım.

Hem bir deli biçare,
Avareden avare.
Ben Aras’tan Hazar’a,
Micingirt’ten akardım.

22.07.09 Bursa

Ömer Ekinci Micingirt

Ağlez Yazdılar

Hasret dudağında hudutsuz hârım
Yazdıkça derinden kem söz yazdılar
Rüyayı kuşattı hüznüm efkârım
Gece yamacıma Ağlez yazdılar

Hem dünya oyunsa geldik oyuna
Çile mevsimine aşkın köyüne
Uzandım tenhâya boylu boyuna
Bakıp gözlerime öksüz yazdılar

Ruhumu tütsüler köyün dumanı
İhtiyâr söğütü kotan yamanı
Asfaltta koşarım hasat zamanı
Mecnun’u unutup gürbüz yazdılar

Hiçe sürüklenip irkiliyorum
Sessiz gecelere dökülüyorum
Bu bendeki közü ben biliyorum
Ruhum frengili sessiz yazdılar

Ve bir düş içinde bol ettim azı
Ağlez’e kalır mı ömrün birazı
Ömer’in şiiri Kenan’ın sazı
Gurbet türküsünü bizsiz yazdılar

07.05.12 Bursa

Ömer Ekinci Micingirt

Toprak Yığınız

Mezarım çevirin ot gevenlerden
Bir ardıç bir söğüt birazda yaprak
Savurun küllerim merdivenlerden
Zamana sürüyüp az ağlayarak

Ölümsüzlük vuslat ayrılık dünden
Günbegün aklımı aklım öteler
Kefenim mor olsun koyunyününden
Helvamı yiyorken pişsin keteler

Bizim köyde mezar uzun ince sal
Öldü ne yazık ki yok Halis usta
Bu şehirde ölüm cin peri masal
Uhrevi kaygı yok tutulan yasta

Dağ taş aşk verirdi ruhuma huzur
Her sabah yeni bir aşktı umutlar
Kekik kokularım ben buhur buhur
Tek tek ölüyordu güneş bulutlar

Hayat bir imtihan ümit korku nur
İnsan pıhtıları ölümsüz sanki
Kirli çoklukları hiçime vurur
Cellat gibi ruhum görün o anki

İstemem mozaik istemem mermer
Toprağı yığınız biraz engebe
Üstünde siz olun altında Ömer
Cürmümü toplayın verin sebebe

Ömer Ekinci Micingirt

---------------------------------------

Ekinciler

Sinem pare pare mecnun sılaya
Bizden size selam var Ekinciler
Hasretim zıgav’a kümbet kaleye
Garip kaldık garip zor Ekinciler

Duygular harabe yangın anılar
Hatça nenem göçtü öldü maniler
Makbere uğradık yatar faniler
Mukaddesat ehli nur Ekinciler

Hacı Hedis yoktur icat düşüne
Hacı İhsan gelmiş seksen yaşına
Hacı Behzat çıkmış tandır başına
Kime bakar kime sor Ekinciler

Düşündüm ürperdim sıla duyunca
Dağıldı Ekinci vatan boyunca
Yanar yürek kalbe hasret koyunca
Mısralarım kavruk hâr Ekinciler

Ekinci sülale köyüm Micingirt
Saltuklu diyârı insanları mert
Araziyi sattık kaldı Şeremet
Vakıf derim vakıf ver Ekinciler

Aşiret değiliz biz hür sülâle
Ezelden vurgunuz yıldız hilâle
Ezân okur babam benzer Bilal’e
Hakk’a âşık erler yâr Ekinciler

Ceneviz Selçuklu bezeli kaya
Sevdadır Micingirt aşktır İnkaya
Sancaklık yapmıştır Saltuklu bey’e
Yiğit diyarında v/ar Ekinciler

Terdir berekettir aştır Ekinci
Dağları teberrük dereler inci
Hakikat çığlığı bendeki sancı
Erdem meydanında er Ekinciler
_______________________________________

Hakikat kaygısı olmayanlar hariç, büyük küçük ayırmadan tüm Ekincilerin ellerinden öper sıhhatli huzurlu uzun ömürler dilerim. 27.06.2005

Ömer Ekinci Micingirt